Over de tentoonstelling
Als cartoonist uitgenodigd worden om je werk tentoon te stellen is als het ontvangen van een doodsbedreiging. Geloof me, ik heb beide ervaringen opgedaan. Zoals de meeste van mijn vrienden en collega's cartoonisten ben ik tot op zekere hoogte een introvert. Op een bepaalde manier houden we een stuk papier tussen onszelf en de wereld – we tonen ons werk, maar niet onszelf.
Ik heb het vaak beschreven als een stand-upcomedian die optreedt op een podium – gericht op een donker en leeg theater. Op dat moment kunnen we ons publiek en hun reacties niet zien of horen – als die er al zijn.
Dus moeten we vertrouwen op ons eigen proces, en in zekere zin tekenen we voor onszelf. En in zekere zin is het proces zelf de beloning: de essentie van het onderwerp vinden, schetsen, nadenken en verschillende paradigma's combineren, is uitermate bevredigend.
Ik teken cartoons niet met de bedoeling om mijn eigen mening te uiten, maar eerder om een vraag te stellen – om te onderzoeken. Om te proberen het probleem te begrijpen: Politiek, conflicten, onrecht, machtsmisbruik, schending van mensenrechten of gewoon het dagelijks leven. Om te zien hoe het bij mij resoneert – zoals het hopelijk ook zal doen voor mijn publiek.
Dit is een echt visueel proces. Bijna altijd moet ik mijn potlood in de hand hebben om ideeën te krijgen. Ik weet niet hoe het werkt, maar ik stel me voor dat ik in het proces afwisselend en soms zeer verre delen van mijn hersenen gebruik.
Later heb ik geleerd dat veel van mijn collega's hetzelfde ervaren.
Ik heb ervoor gekozen om 100 werken te laten zien uit ongeveer de laatste tien jaar, die de meeste bedreigingen omvatten waarmee de mensheid momenteel wordt geconfronteerd. De meeste hiervan omvatten onszelf.
Niels Bo Bojesen
